Aðalheiður: Ekki siga lög­­­reglunni á hana

25. mars 2020
11:26
Fréttir & pistlar

„Fæst okkar hafa áður reynt á eigin skinni sam­bæri­­­lega skerðingu á þessum og öðrum grund­vallar­réttindum sem við veltum svo sjaldan fyrir okkur í hvers­­­deginum,“ skrifar Aðal­heiður Ámunda­dóttir í leiðara Frétta­blaðsins í dag.

Þar fer hún yfir þau stjórnar­skrár­bundnu réttindi sem höfð hafa verið af fólki tíma­bundið vegna kóróna­veirunnar og veltir fyrir sér trausti Ís­lendinga til stjórn­valda.

„Við búum við skert per­­­sónu­­­legt frelsi í bók­staf­­­legri merkingu, við megum ekki snertast og ekki deila rými saman nema í mjög litlum hópi. Við megum ekki fjöl­­­menna á Austur­velli og megum ekki reka „ó­­­nauð­­­syn­­­lega“ búð. Prófessor má eiga von á að vera fluttur á skúringa­­­deild, reyndar á ó­­­skertum prófessors­­­launum en ekki strípuðum Eflingar­­­taxta.“

Hún bendir á að fæst okkar hafi upp­lifað og fundið annan eins sam­taka­mátt meðal ís­lensku þjóðarinnar, bestu þjóðar­á­taks­þjóð í heimi, sem veiti þegjandi og hljóða­laust sam­þykki fyrir tíma­bundinni röskum á stjórnar­skrám­bundnum réttindum.

„Víða um heim þurfa ein­staklingar að sæta enn frekari frelsis­skerðingum og þjóðar­­­leið­­­togar valda hlut­­­verki sínu vægast sagt mis­vel í þessum þrengingum. Ólík við­­­brögð stjórn­valda sýna hve mikil­­­væga á­­­kvörðun kjós­endur taka í kjör­­­klefanum þegar þau velja fólk og flokka til að stýra ríkjum, borgum og bæjum. Það er sannar­­­lega okkar lán að hafa þrátt fyrir allt ekki kosið full­kom­­­lega van­hæfa fá­bjána til að stýra landinu þetta kjör­­­tíma­bil, þótt við höfum auð­vitað ýmsar skoðanir á því hvort aðrir flokkar ættu frekar að sitja í ríkis­­­stjórn. Við hömstrum klósett­­­pappír og þurr­­­ger en ekki byssu­­­kúlur og drykkjarklór.“

Aðal­heiður bendir þá á að stærsta á­byrgðar­hlut­verk stjórn­valda, sem skerða þurfi grund­vallar­réttindi tíma­bundið, sé að gleyma því ekki eina mínútu að það er ein­mitt það sem þau eru að gera. Gleymist það, missi au trúnað fólksins og þá er friðurinn úti.

„Grund­­­völlur sam­taka­máttar þjóðar sem gengst möglunar­­­laust undir for­­­dæma­­­lausa frelsis­skerðingu og ein­angrun byggir á alveg sér­­­stakri tegund trausts til stjórn­valda. Það traust þurfa þau að á­vinna sér og við­halda á hverjum degi sem á­standið varir – og vonandi halda því á­­­fram ef því lýkur ein­hvern tímann.

Því þótt stuðningur við ríkis­­­stjórnina hafi aukist um fjór­tán prósent milli mánaða styður hana enn að­eins rúmur helmingur lands­manna. Sum okkar treysta af því við getum hrein­­­lega ekki annað. Við sitjum saman í bátnum. Far­­­sótt geisar og það eru sam­eigin­­­legir hags­munir okkar allra að halda friðinn á meðan þetta gengur yfir,“ skrifar Aðal­heiður og heldur á­fram:

„Þetta ættum við sjálf að hafa á bak við eyrað þegar við hneykslumst á konunni fyrir aftan okkur í röðinni í Bónus fyrir að vaða inn í okkar glæ­nýja tveggja metra einka­­­rými. Hún hefur búið í frjálsu lýð­ræðis­­­ríki alla sína ævi. Ekki skamma hana fyrir að gleyma því augna­blik að hún hefur verið svipt per­­­sónu­­­frelsi sem hún hefur alla tíð talið til sjálf­­­sagðra mann­réttinda. Ekki klaga hana fyrir dóms­valdi sam­­­fé­lags­­­miðlanna eða siga lög­­­reglunni á hana. Hlökkum frekar til þegar við megum aftur gera það sem okkur sýnist.“