Sveinn ráðgjafi skrifar opið bréf til Ingó: „Framtíðin er þín ef þú tekur réttu skrefin núna“

Sveinn Waage, ráðgjafi og leiðbeinandi hjá Háskólanum í Reykjavík, hefur birt opið bréf til Ingólfs Þórarinssonar, Ingó Veðurguðs, þar sem hann hvetur Ingó til að endurskoða afstöðu sína. Ingó hefur með aðstoð lögmanns kært 32 sögur til lögreglu og hótað fimm manns málsókn ef ekki eru dregin til baka ummæli og greiddar milljónir í miskabætur.

Sveinn ráðleggur Ingó í færslu á Facebook að snúa af þessari braut. Sveinn vill forðast að alhæfa í málinu en telur að ástæðan fyrir því hvað margir hafa viljað bakka upp Ingó í þessari umræðu sé sú að hann sé frábær tónlistarmaður og skemmtikraftur. Þegar svona margir stígi fram með ásakanir hljóti að vera eitthvað til í þeim:

„En að málinu aftur. Það er ekki svart og hvítt, allir sammála þar. Getum við verið sammála um það líka að þegar plús 30 aðilar segja frá hegðun eins aðila þá sé eitthvað í gangi? Þegar bætast við einn fleiri vitni, undir nafni, þá sé það nokkuð ljóst að eitthvað er til í þessum ásökunum. Að minnsta kosti eitthvað?“

Hann tekur svo dæmi um sjálfan sig:

Þolendur vilja viðurkenningu. Afsökunarbeðni og refsing er ekki endilega efst á blaði. Enginn getur svo dæmt um það, aðrir en við sjálf, hvernig við upplifum okkur sem þolendur. Við erum misjöfn. Og bara við vitum hvernig okkur líður, hvar okkur finnur til. Enginn annar. Það sem kann að vera einhver „leiðindi á djamminu“ fyrir e-rn, getur annar upplifað sem árás og ofbeldi. Í sama atburðinum. Ég var í Lögreglunni í VE í tvö sumur, rétt liðlega tvítugur, og tala stundum um þann tíma sem sumrin sem ég fullorðnaðist, ekki endilega til góðs. Ég ætla að leifa mér að halda því fram að heimsins bestu leikhæfileikar dugi ekki til að fela tilfinningar í slysum og áföllum. Að upplifa konur sem hafa orðið fyrir kynferðisofbeldi og síðan tapað málinu og/eða ekki kært vegna þess að þeim var ekki trúað var sértaklega erfitt að kyngja,“

skrifar Sveinn.

„Svo þetta með vakningu eins og Metoo. Í þeirri fyrstu upplifði ég sjálfur og náði loks að skila skömminni vegna atburðsr sem gerðist í Þórsmörk þegar ég var 16. ára. Bráðþroska barn með „allt á hreinu“ að ég hélt. Ég var króaður af inn í tjaldi, náði að sparka mér leið út og afgreiddi þetta á methraða sem „djös rugl maður“og drakk meira. Horfði samt ekki framan í viðkomandi aftur. Aðeins ég veit hvernig mér leið. Kom mér í hug að kæra, nei. Kom mér í hug að segja öðrum í hópnum, nei. Verða að athlægi? Nei takk. Var þessu troðið eins djúft og hægt er í óminnis- og afneitunar-kjallarann? Ó,já! Vil ég refsa viðkomandi? Nei. Hata ég viðkomandi? Nei. Væri ég til í að þessi manneskja viðurkenndi hvað hún gerði og reyndi að gera? Hugsanlega já, en ég veit samt ekki hvort viðkomandi man eða áttar sig. Ég man. Langar mig í Þórsmörk? Nei.“

Hann hvetur Ingó til að gera upp málið í auðmýkt:

„Hvað er ég að reyna að segja Ingó? Jú. Þegar fjallið er orðið ókleift er óhætt að hætta að klifra. Þú ert ekki maðurinn sem getur dæmt um hvort og/eða hvernig þú braust á þessum stelpum, eða ekki. Það er ekki þitt, það er þeirra. Þú hefur augljóslega sært fólk og það stendur, hvað þú gerir núna skiptir öllu máli. Hættum núna og tölum saman. Leitum inn á við, og gerum þetta allt upp af auðmýkt og vinnum í okkar málum. Þú ert ungur maður með fullt af hæfileikum og framtíðin er þín ef þú tekur réttu skrefin núna. Það er eina leiðin áfram Ingó minn.“